دولت مهر

من رسول حاجیان هستم فارغ التحصیل رشته مهندسی عمران

ما خیل بندگانیم ما را تو می‌شناسی
هر چند بی‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی

ویرانه‌ئیم و در دل گنجی ز راز داریم
با آنكه بی‌نشانیم، ما را تو می‌شناسی

با هر كسی نگوئیم راز خموشی خویش
بیگانه با كسانیم ما را تو می‌شناسی

آئینه‌ایم و هر چند لب بسته‌ایم از خلق
بس رازها كه دانیم ما را تو می‌شناسی

از قیل و قال بستند، گوش و زبان ما را
فارغ از این و آنیم ما را تو می‌شناسی

از ظن خویش هر كس، از ما فسانه‌ها گفت
چون نای بی‌زبانیم ما را تو می‌شناسی

در ما صفای طفلی، نفسرد از هیاهو
گلزار بی‌خزانیم ما را تو می‌شناسی

آئینه‌سان برابر گوئیم هر چه گوئیم
یكرو و یك زبانیم ما را تو می‌شناسی

خطّ نگه نویسد حال درون ما را
در چشم خود نهانیم ما را تو می‌شناسی

لب بسته چون حكیمان، سر خوش چو كودكانیم
هم پیر و هم جوانیم ما را تو می‌شناسی

با دُرد و صاف گیتی، گه سرخوش است گه غم
ما دُرد غم كشانیم ما را تو می‌شناسی

از وادی خموشی راهی به نیكروزی است
ما روز به، از آنیم ما را تو می‌شناسی

كس راز غیر، از ما نشنید بس «امینیم»
بهر كسان امانیم ما را تو می‌شناسی

:: صفحه اصلی

:: انگلیسی

:: پست الكترونیك

:: تماس با ما

:: RSS

:: دوم محرم؛ ورود کاروان امام حسین علیه‌السلام به کربلا

:: اول محرم:آغاز ماه حزن و اندوه اهل بیت علیهم‌السلام

:: صوتی

:: مقالات

:: مناظره ها

:: فیلم

:: عکس

:: از دیدگاه ولایت

:: دستاوردهای دولت نهم

:: سخنرانی های احمدی نژاد

:: ۞ مجموعه اینترنتی کلید اسرار ۞

:: نفوذی

:: سربازان سید علی خامنه ای

:: حضرت امام خامنه ای

:: تا زنده ایم رزمنده ایم

:: تسلیم

:: فدائیان رهبر معظم انقلاب

:: احکام و مسائل شرعی

:: جنبش سرخ حسینی

:: بازیابی یا حذف پسورد ویندوز ویستا

:: بزرگترین وب سایت شهرستان کنگان

:: میهن KING

:: *•. .•*كیـمیـای محبـت .•* *•.

:: کلیپ یادواره زنان شهیده

:: بهاری ازپشت...

:: کارت زرد

:: بی قرار مادر مظلومم

:: وبسایت فرهنگی مذهبی خاتم الانبیا ء (ص)

:: موبایل شیعه

:: ارسال پیوند روزانه

اول محرم:آغاز ماه حزن و اندوه اهل بیت علیهم‌السلام

اول محرم، سرآغاز ماه حزن و اندوه اهل بیت پیامبر علیهم‌السلام است. همه دوست‌داران و پیروان خاندان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله غمگین و محزون‌اند. مراسم‌ و مجالس شادی در میان آن‌ها تعطیل است. امام رضا علیه‌السلام می‌فرمایند: «همین که ماه محرم فرا می‌رسید، لبخند از لبان پدرم محو می‌شد و دیگر کسی ایشان را متبسم نمی‌دید.»