تو که یک عمر سرودی «تو کجایی؟» تو کجایی؟

الهی! آب عنایت تو به سنگ رسید،سنگ بار گرفت،سنگ درخت رویانید،درخت میوه بار گرفت،چه درختی؟درختی که بارش همه شادی،مزه اش همه انس و بویش همه همه آزادی،درختی که ریشه اش در زمین وفا،شاخ آن برای رضا،میوه آن معرفت وصفا،حاصل آن دیدار و لقا.



ای جوانان غافل وای پیران جاهل دیوانه اید! که نمی بینید و به حال ما نمی نگرید که ما در خاک وخون خفته ایم ورخ در نقاب نهفته ایم. هر یک از ما دو هفته ایم که به هفته ای از یاد رفته ایم ما نیز بیش از شما در کامرانی بوده ایم و انبساط جهانی فانی نموده ایم.شیر دنیا مکیدیم و عاقبت شربت مرگ چشیدیم و از زندگانی دنیا وفا ندیدیم. تا خبر شدیم و خود را دیدیم وجان بر باد فنا دادیم وبرخاک عنا افتادیم.اینک رخساره به خاک آمیخته ودندان ما ریخته وزبان ما فرا بسته و دهان ما در هم شکسته،تمام اعضا زخم خورده ومرغ روح ما پریده وسبزه از خاک ما دمیده ، ما بر خاک تیره شما بر خاک ما خیره.
"انَ فی ذلک لعبره لاولی الباب والیه المرجو المآب"

عشق آتش سوزان است و بحر بیکران.همه جان است قصه بی پایان.عقل وادراک  دردی حیران است ودل دریافت وی ناتوان ، نهان کننده ی عیان است وعیان کننده ی روح روح است. وفتوح فتوح است.اگر خاموش باشد دلش چاک کند واز غیر خود پاک کند و اگر بخروشد وی را زیرورو کند وشهر را خبر کند. هم آتش است  هم آب . هم ظلمت است هم آفتاب . عشق درد است لیکن به درد آرد چنانکه علت حیات است و سبب ممات . هرچند مایه ی راحت است اما پیرایه ی افت است.

من آن حماسه عشق و عقیده را دیدم

جهاد اکبر در خون طپیده را دیدم

من آن سلاله عشقم که از درون حرم

نبرد قاسم هجران کشیده را دیدم

به روی دست پدر ظهر روز عاشورا

گلوی اصغر از هم دریده را دیدم

قافله عمر
ای قافله عمر به کجا چنین شتابان !
معبودا ! خود نیز نمی دانم که با این بار گناه ، با این توشه ناچیز راه کدام وادی و سرزمین در پیش دارم . و مرا چه شده است که از یاد تو  این چنین غافلم ، و سرگشته و حیران این صحرای ناکجا آباد. وای بر من که این نفس سرکش سوار بر من و مهار افسار من در دست در این میدان غفلت می تازاند و این روح و جسم و تن خسته و رنجور از گناه مرا یارای مقابله با او نیست . خدایا ! تا کی و کجا بدین حال و روز بهار عمر را به خزان تیره و تار مبدل خواهم ساخت. به یاد عارفی که فرمود : خدایا از زیادتی گناه و از کثرت معاصی نه حال ماندن دارم و نه روی رفتن . هر چند که مرا لیاقت مقایسه با چنین بنده ای نیست ولی با شنیدن این جمله و دیدن حال و روز خویش تن خاکی و رنجورم از وجود روح خالی گشت.
الهی ! خاک وجود مرا سرشتی و از روح خدائیی خویش در آن دمیدی و در بهشت جایم دادی . ولی این من (انسان – آدم ابوالبشر) بودم که نخواستم تا بهشت برین جایگاهم باشد و تو نیز ناچار گشتی تا به عقوبت خطایم مرا در زمین ساکنم گردانی . و آن هنگام که من (آدم) از عرش به فرش و از افلاک به خاک هبوط نمودم . متعهد گشتم تا سرور مخلوقات زمین باشم و رسالت کبیر خلیفه اللهی را بر دوشم بنهادی تا اشرف انواع کائنات و افضل طوایف ممکنات باشم . با این همه در این دنیای فانی و در این گذرگاه چند روزه از برای نوع انسان مراتبی است چند ، نازلترین حد انسانیت فروتر از چهار پایان بودن و منتهای انسانیت برتر از اقلیم فرشتگان بودن است. که در حق اولشان فرمودی :"ان هم الا کالانعام بل هم اضل سبیلا" یعنی نیستند ایشان مگر مانند چهارپایان ، بلکه پست تر و گمراه تر ." و در شان آخرشان فرمودی "لولاک لما خلقت الافلاک" یعنی " اگر تو نبودی آسمان ها را خلق نمی کردم . " و هر کس نیز خود بهتر می داند که از اهالی کدام مرتبه و مقام است.
پس بار خدایا ناله ام بشنو و به نوای دل گداخته ام عنایتی فرما.
بار الها ! یار و یاور و راهنمایم باش تا مراقبت از احوال خویشتن نمایم و نظری در اعمال و افعال خود افکنم.
بار الها! یار و یاور و راهنمایم باش تا مراقبت از احوال خویشتن نمایم و نظری در اعمال و افعال خود افکنم و صفحه دل را گشوده و به دیده بصیرت در آن بنگرم. و به واسطه مشاهده کثرت سیاهی و تاریکی و سنگی و سختی دل که تو آفریده بودی تا جایگاه تلالو نور خدایی تو باشد بر روی زمین (اما افسوس که همت ننمودم تا آن را بپرورانم و با سستی و کاهلی و غفلت این موهبت عظیم را تبدیل به سنگ خارا و سیاهی نمودم.) خون بگرییم و مهیبی بر خود زنم و از خواب غفلت بیدار شده و دست از ضلالت و گمراهی بردارم و ره مستقیم جوییم یا اله العالمین ! با این حال آگاهم از حقیقت بناء عظیم و یقین دارم به روز حزین (معاد) و از این رو ترسانم از رسیدن انتهای عمر و زمان رحلت و کوچ از این سرای پندار و پرواز به سوی عالم بقا و قرار آن هنگام که دیگر باید دل از مشاغل دنیایی بشوییم و ریشه علایق خاطر را قطع نماییم و رو به سوی دیار ابدی نهیم . که معبودا ! چه لحظاتی است ، لحاظ پرواز به سوی معبود و به دیدار حق شتافتن.
مولای من! از یک سو ترسانم از اندکی توشه و سیاهی نامه اعمالم و از سوی دیگر امیدوارم به رحمت بی منتهایت . و ندایی از درون مرا به سوی خود می خواند که ای بنده هراسان مباش و بیم بر دل راه مده که لطف و مهربانی پروردگارت بر همه اسماء الحسنی ای او غلبه دارد. و مگر ای بنده این تو نبودی که هر روز بیشتر از 10 بار ایستاده بر برج و باروری بندگی خدا را به رحمانیت و رحیمیتش فرا می خواندی پس از چه رو بیم و هراس در دل داری من نیز به ندای درون گوش دل می سپارم و می گویم که خدایا دستم گیر ! هر چند هراسانم از خوف تو ، ولی راضی ام به لطف تو و راضی ام به رضای تو.

خدا " لا یموت " است و انسان هم پیمانش ، حامل روحش و صاحب رسالتش و بالاخره جانشین او در این طبیعت معنی دار و مقدس که آینده قدرت و خردمندی و زیبایی خداست و پیکره ای زنده و خود آگاه ، که بر "سنت های خدا" می گردد و می روید و میپرورد و میزید و می زاید و در دل هر ذره خاک تیره اش ، آفتابی می تابد . آیندای پاک و وفادار از آیات یک روح ، یک شعور ، یک وجود ، که سرچشمه زاینده و تابنده "حیات" است و حرکت و زیبایی و آگاهی و ارزش و کمال و ... تمامی آنچه به جهان روح می بخشد و به بودن معنی و به انسان ارزش و به زندگی مسئولیت و به حرکت جهت ... و با خدائی آنچنان و در جهانی اینچنین انسان این " خداگونه" آزاد و آگاه و آفریننده ، که فرشتگان همه در پایش به سجود افتاده اند. و زمین و آسمان و هر چه در این میانه است مسخر اویند . که "حقیقت " و "زیبایی" و "خیر" را به نیروی "دانش" و "هنر" و " اخلاق" صید می کند که عظمت را می ستاید و ارزش ها را می پرستد و آزادی را می جوید و از جهان آگاهی به خودآگاهی و از آن به خدا آگاهی می رسد و آنگاه از روز مرگی به ابدیت و اکثریت به وحدت و از نبود ها به بودها و از دنائت گرایی دنیا در نگریستن و اندیشیدن و انتخاب کردن و رفتن و زیستن و بودن به دورنگری و بلندگرائی آخرت و از معاش به معادش و از شرک به توحید که در ترقی اسرائی تا مسجد الاقصای جهان و در تکامل " معراجی" تا "سدره المنتهای" تقرب (2 گزک مانده تا خدا و از آن هم نزدیکتر) می رود. که با روح خدا نفس می کشد و فطرت خدایی دارد و در برابر معروف و منکر از عشق و کین لبریز می شود و بر می شورد و خود آگاهی را به بیگانگی و تنهایی می کشاند و این دنیا را غربت می یابد و خویشتن خدائی خویش را در آن تبعیدی می یابد و آنگاه دغدغه غیب و جستجوی اصل و آرزوی وصل و بی تابی فرار و بیزاری از ماندن در آنچه هست و اشتیاق به آن نمی دانم کجایی ! که اینجا نیست ...

دکتر علی شریعتی ( کتاب خود سازی انقلابی)

امام حسین (ع) به جهان آمد تا در هر زمان و در هر مکان ، آتشفشانی بر ضد ظلم و جور و استکبار و جریان طاغوتی روشن کند و در هر محفلی یاد خدا و مکتب ناب پیامبران را در دلها شعله ور سازد ، بنابراین حسین (ع) مربوط به قرن اول اسلام نیست ، بلکه مربوط به همه قرون است بلکه بر فراز همه سالها – ماهها – روز ها – ساعتها و لحظه هاست . چرا که او در هدفش خلاصه می شود و هدف او نفی همه معبود های باطل و تثبیت معبود حق و خدای بی همتا و آئین پاک اوست ، نتیجه اینکه ، هرگز نباید حسین (ع) فراموش گردد و یاد او همواره باید احیاگر دین پاک محمدی (ص) و افشاگر و خاموش کننده شعله های فساد باشد.

دکتر علی شریعتی: حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود. اما افسوس که به جای افکارش زخم‌های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی‌آبی معرفی کردند.

شیعه باید آبها را گل كند
خط سوم را به خون كامل كند

خط سوم خط سرخ اولیاست
كربلا بارزترین منظور ماست

شیعه یعنی تشنه جام بلا
شیعگی یعنی قیام كربلا

شیعه یعنی بازتاب آسمان
بر سر نی جلوه ی رنگین كمان
 
از لب نی بشنوم صوت تو را
صوت « انی لا اری الموت» تو را

شیعه یعنی امتزاج ناز و نور
شیعه یعنی رأس خونین در تنور

شیعه یعنی هفت وادی اضطراب
شیعه یعنی تشنگی در شط آب 

همت اوخدایی است هم قسم رجایی است
یاور بی‌کسان بود دولت احمدی‌نژاد