اماما دراین دشت چه خواندی؟که هنوز دشت از نام تو عرفان دارد شب از یادتو عطراگین است،اسمان رنگ خدایی دارد سنگهای جبل الرحمه نالانند،سرزمین،سرزمین شهادت ،معرفت و عرفان است.پروردگارا مرا به که واگذاری؟به خویشاوندی که پیوند محبت می گسلد،یا بیگانه ای که با من خشم می راند،یا به انان که مرا خوار می شمارند؟و حال انکه تو خدای منی و رشته سرنوشت من در چنگ توست .از غربت وتنهایی و دوری خانه ام و خواری ام در چشمان کسی که وی را بر من مسلط گردانید ه ای به درگاه تو شکایت می اورم. معبودا مرا از زیر بار ذلت نفس رهایی ده و پیش از ان که مرگم در رسد از الودگی شک و شرک پاکم کن از تو یاری می جویم یاریم کن و بر تو توکل می نمایم مرا به حال خود وا مگذار ،تورا می خوانم مرا نومید مساز ،مشتاق فضل تو ام محرومم مکن و خویشتن را به وجود پاکت منتسب می نمایم دورم مگردان مقیم درگاه تو ام از خود نرانم.

دکتر علی شریعتی: حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود. اما افسوس که به جای افکارش زخم‌های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی‌آبی معرفی کردند.